Ja hoor, dat heb ik weer.

Hallo allemaal,

Bedankt voor alle reacties op mijn verhaal van gisteren. Zowel op mijn blog als op mijn Hyves groepen. Ook kreeg ik per mail van vele mensen die ervaring hebben met dit kastje positief of juist negatief. Maar vandaag kreeg ik weer vragen hoe ik de nacht had doorgebracht en hoe het ging. Maak je borst maar nat, want natuurlijk wordt het niet weer een gewoon verhaal.

De nacht is redelijk goed gegaan al had ik soms wel dat als ik op die zij lag dat het mij zeer deed en ik dus wakker werd. Bij het opstaan kwam ik er achter dat de pleister al bijna los zat, dus even met Henk overleg gehad en de huisarts maar even gebeld. Ik kon bij de assistente langskomen die er wel even naar wilde kijken. Zij vond het zelf ook wel interessant, want zij had dit nog nooit gezien. Zij heeft mij een grotere pleister om heen gedaan een zo'n netverband met gaten. Voor het middag eten kreeg ik een hele rare melding op dat kastje. Ik gelijk even kijken in de gebruiksaanwijzing en natuurlijk stond dat er weer niet in. Wel stond er een nummer bij van de technische ondersteuning. Dus die maar gebeld. Mijn verhaal uitgelegd en ja, je snapt het al de batterij van de sensor, het kastje op mijn arm, was leeg. Hij had dus geen contact meer met het kastje. Dit kan niet zomaar vernieuwd worden en dan weer aanzetten. Zo werkt dat helaas niet. Ik moest maar even met de diabeetverpleegkundige overleggen. Mijn eigen diabeetverpleegkundige werkte vandaag niet dus ik kreeg haar collega aan de lijn. Inderdaad werkte het kastje niet meer, dus het apparaat moest afgekoppeld worden en dan moest ik morgen maar weer even langs komen in het ziekenhuis om een nieuwe er in te schieten en dus opnieuw hem 5 dagen te dragen. Niet echt handig dus. Heel voorzichtig het pleister er afgehaald om daarna de sensor uit mijn arm te trekken. Ik kan je wel vertellen dat dat alles behalve lekker was. Wat wel mooi was is dat je nu de sensor duidelijk ziet. En natuurlijk heb ik dat weer op foto gezet. Zo leren jullie er ook nog iets van. Hahaha.
Dat mini dingetje onderaan de foto is dus de sensor. Dit ding alleen al blijkt 50 euro te kosten. Het pennetje wat naar beneden wijst zit dus in je arm. Valt op zich wel mee toch? De rest zit in dat houdertje waar dat sleutelgat in zit. (tenminste dat lijkt net zo)
Dat grijze ding, wordt dus in die houder geklikt en daar is de batterij dus van leeg. Morgen krijg ik dus weer een nieuwe voor 5 dagen en dan maandag mag die er weer uit en dan de volgende voor 5 dagen erin.
Wordt vervolgt zeg maar. ;-)
Vanmiddag zijn Korrie en Remon geweest. Remon helpt Henk waar nodig is en Korrie zit bij mij in Creafarm. Wij zijn bezig geweest voor de kerstworkshop die wij volgende week zaterdag geven in Oldemarkt tijdens het Kerstrondje.

Groeten van Annette

Van het één in het ander

Hallo allemaal,

De titel zegt het eigenlijk al. Van het één in het ander. Sinds het bestralen zijn mijn suikers net berg en dal. Zo zit ik laag (4,3mol) en dan een uurtje later zit ik hoog (15,6mol). Behalve dat dit niet goed is voor je nieren, lever en hart is het ook zeker niet goed voor je humeur, maar ook blijf je je moe voelen en soms ook misselijk, hoofdpijn etc. Kort gezegt, je voelt je gewoon bagger. Om dit nu eens goed te onderzoeken heb ik vanmiddag van de diabeetverpleegkundige dit apparaat gekregen. In mijn arm werd een sensor geschoten (au) en wat aan de buitenkant van mijn arm blijft werd dit apparaat aangeklikt. In een tasje kreeg in het apparaat waar alles in wordt opgeslagen. Hieronder kun je zien dat ik om 20:59 uur op 10,7 mol zit. Over een paar minuten kan dat weer helemaal anders zijn. Ik kende dit apparaat niet, maar zij vertelde mij dat dit vaak wordt gebruikt bij jongere kinderen die diabeet type 1 hebben en dus goed onder controle moeten blijven hoe hoog zij zitten. Om hun niet constant te hoeven prikken in de vinger, wat best wel pijn doet, is dit wat vriendelijker voor hun. De sensor, zeg maar de chip, mag er niet langer dan 5 dagen inzetten. Zondag moet Henk hem afkoppelen en de sensor eruit halen. Maandagmorgen moet ik weer naar het ziekenhuis en dan wordt dat apparaat afgelezen. De diabeetverpleegkundige vertelde mij dat ik dan gelijk weer de volgende erin krijg voor de volgende 5 dagen. Tevens moet ik een eetdagboek bijhouden. Wat eet je, hoeveel eet je en hoeveel koolhydraten zitten erin? Ja, dat laatste heb ik altijd erg veel moeite mee. Ook moet ik opschrijven wat voor activiteiten ik die dag heb gedaan, want alles kan invloed hierop hebben.

Je moet er wat voor over hebben met al die ziektes van mij. Krijg je er allemaal maar gratis bij. Soms vraag ik mij weleens af waar ik dit aan te danken heb? Ik heb brede schouders, maar soms valt het allemaal niet mee.

Groetjes van Annette

** Bedankt voor al jullie lieve reacties. Inderdaad soms schrijf ik het zo van mij af. Ik heb veel familie, vrienden en andere bekenden ver weg wonen, ook aan de andere kant van de oceaan en op deze manier is iedereen gelijk up to date. Dat is het voordeel van internet. Sommige hadden vragen en daarom geef ik maar hier het antwoordt, zodat iedereen weer op de hoogte is. ;-)
* Het apparaat op mijn arm is 6,5 x 3cm en is 2,5 cm dik. Je kunt het vergelijken met een luciferdoosje.
* Nee, ik voel hem nu niet zitten, hoe dat vannacht wordt tja , dat weet ik nog niet?
* Ik mag er gewoon mee douchen, zwemmen, sporten etc.
* Tja, mijn allergie? Ik hoop inderdaad niet dat ik een reactie krijg op deze pleister.
* Met mijn neus gaat het goed, al is hij van binnen nog steeds erg pijnlijk.
* En heb ik nog regelmatig een bloedneus.
* Maar verder gaat alles goed hoor, maar soms zit een mens wat in een dip. ;-)

Voor vader en zoon

Hallo allemaal,

Vanmiddag heb ik deze kaart gemaakt. Els is vanmiddag toch nog even gekomen om te knutselen. Het was wel spannend hoor, want door die sneeuwbuien was zelfs de snelweg niet zichtbaar. Maar zij heeft toch de juiste afslag gevonden. Haha, Els weet wel wat ik bedoel.

De titel zegt het eigenlijk al over deze kaart. De vader wordt 50 en de zoon is gek op trekkers. Dus als plaatje deze keer een strijkapplicatie gebruikt. Kan moeders deze op een kledingstuk strijken van haar zoon. Dus in dit geval voor vader en zoon iets. Vader wilde graag geld hebben voor zijn verjaardag dus dat kan er gewoon bij. Ik zal even in het kort vertellen hoe ik deze kaart gemaakt hebt.

Hij is ontworpen op de Gypsy met de cartridges Wild Cards en Platin Schoolbook.

Op de cartridge Wild Cards staat een ronde kaart met een rond venster erin. Die vond ik niks dus met de "gumtoets" weggehaald, zodat ik een mooie ronde kaart kreeg. De doorsnee is 14,5 cm. Toen heb ik een losse cirkel gemaakt met daarin de cijfers "50" En dit door de Cricut laten snijden. Ik heb twee kaarten gesneden. Een rode versie en een zwarte. En toen onderling gewisseld. Achter de cijfers heb ik zilver papier geplakt van JEJE. De trekker, wat dus eigenlijk een strijkapplicatie is als plaatje gebruikt. zij hebben namelijk ook een boerderij thuis en dan zijn trekkers altijd goed. Een lintje maakt het geheel net even anders, want voor een mannenkaart gebruik je niet zo gauw een bloem en strasstenen.

Groeten van Annette

Weer wat gemaakt.

Hallo allemaal,

Op sommige momenten heb ik een super inspiratie en dan moet je er zeker van profiteren, toch? Zo ook bij deze uitwerking van het patroon van Jolanda. Een harmonica mapje met tabbladen. Je kunt het als pdf bestand of als snijbestand bij Jolanda aanschaffen. Ik had het pdf bestand op het nieuwe scrappapier van Shadowpainting geprint. De tekststempel heb ik op de Kreadoe gekocht en bewerkt met embossingpoeder. Krijgt zo toch wat meer diepte. Wat bloemen uit mijn bloemendoos en met de Martha Stewart pons de takken gemaakt. De groene vind ik altijd wat te effen, dus heb deze keer met de witte gelpen van Pergamano gebruikt om nerfjes te tekenen. Ziet er nu wat beter uit, vind ik.

Groeten van Annette